Pedro, beltza (Černý Petr)

Aurkezlea: Sara Hernández Askasibar
Aurkezlea: Patxi Burillo. Zinema-batzordeko bokala
Prezioa: 1 euro Ateneoaren txartela aurkeztuta (sarrera arrunta: 3 euro)

Pedro, beltza (Černý Petr) Miloš Forman. 1963 / 80 min / Zuri-beltzean / Txekoslovakia
– Zuzendaria: Miloš Forman
– Gidoia: Jaroslav Papoušek, MilošForman
– Argazkia: Jan Nemecek
– Partehartzaileak: Ladislav Jakim, Pavla Martínková, Jan Vostrcil, Vladimír Pucholt, Pavel Sedlácek, Zdenek Kulhánek

Pedro gazteak lehen lan-esperientzia du ultramarinos batean; lan hori mantentzea kosta egiten zaio, eta, aldi berean, maiteminduta dagoen neska baten bihotza irabazten saiatzen da.

“Pedro, beltzak niretzat lehen film ideal batek izan beharko lituzkeen osagai guztiak ditu. Bertan amateurismo eder bat sumatzen da: ausardia, intuizioa, bizkortasuna, arintasuna, trakestasuna eta dotorezia dituen zinemagile baten amateurismoa; gaztaroaren taupada nahastezin horretatik bizitza harrapatzeko nahia. Gaur egun ez da hain erraza honelako lehen filmak aurkitzea; iragazki gehiegi daude, estandar gehiegi, itxura gehiegi. Horregatik, atsegina da hura gogoratzea edo lehen aldiz deskubritzea.”

Bere lehen fikzio luzean, Miloš Formanek jada aurreratzen zituen ia bere nortasunaren elementu ezagun guztiak zinemagile gisa. Erbestearen eta Hollywooderako jauziaren aurretik, esatera ausartzen naiz Forman Txekiar olatu berriko taldeko errealistena zela, sinbolistena ez zena, baina baita zorrotzena ere. Gustuko zuen fikzio arinekin lan egitea, pertsonaia gazteekin eta klase ertaineko tipologiekin, eguneroko nahasmendu-egoeretan, askotan lotsagarriak, tarteka barregarriak, eta haietan gozatzen zuen umore irreberentez, samurtasunez eta enpatiaz. Erretratatzen dituen gazteek nagusien ulertezintasunari egin behar diote aurre, Pragako Udaberriarekin etorriko zen gizarte-aldaketa bat iragarriz. (…) Bere lagun Jaroslav Papoušekekin, beste zinemagile handi batekin, lau eskutara egindako gidoi batetik abiatuta dago filmatua, Ecce Homo Homolka (1970) zoragarriaren egilea, baina egitura oso librearekin. (…) Elkarrizketak filmatzean bertan amaitzen ziren zehazten, batzuetan plano berean. (…) Zinema egoera puruan da, zinema enbrionario eta kutsakorra, zinema iraultzailea zentzu intimo eta sakon batean.”

Jonás Trueba